{"id":3208,"date":"2015-03-01T11:22:30","date_gmt":"2015-03-01T11:22:30","guid":{"rendered":"https:\/\/sztab.org\/?p=946"},"modified":"2018-04-10T09:56:59","modified_gmt":"2018-04-10T09:56:59","slug":"natychmiastowa-akcja-recenzja-po-20-latach","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/mil.link\/pl\/natychmiastowa-akcja-recenzja-po-20-latach\/","title":{"rendered":""Natychmiastowa akcja" – recenzja na 20-lecie"},"content":{"rendered":"

Przyznaj\u0119 to na wst\u0119pie – nie b\u0119d\u0119 w tym tek\u015bcie obiektywny. Trudno zreszt\u0105 zachowa\u0107 obiektywizm w przypadku recenzji ksi\u0105\u017cki, kt\u00f3ra w pewien spos\u00f3b ukszta\u0142towa\u0142a \u015bwiatopogl\u0105d autora owej recenzji. A „Natychmiastowa akcja<\/em>” Andy’ego McNaba<\/strong> zdecydowanie jest jedn\u0105 z takich ksi\u0105\u017cek. Dlaczego o niej pisz\u0119? Pierwszy pow\u00f3d poda\u0142em wy\u017cej, drugim jest przypadaj\u0105cy w tym roku jubileusz 20-lecia jej wydania.<\/p>\n

„Natychmiastow\u0105 akcj\u0119” przeczyta\u0142em, kiedy tylko ukaza\u0142a si\u0119 w Polsce, czyli w roku 1997. By\u0142a to druga pozycja pi\u00f3ra McNaba<\/strong>, kt\u00f3ra wpad\u0142a w moje r\u0119ce. Pierwsz\u0105 by\u0142 oczywi\u015bcie debiut pisarski tego autora, czyli niezapomniany „Kryptonim Brawo Two-Zero<\/strong>„. Czytaj\u0105c „Natychmiastow\u0105 akcj\u0119” mia\u0142em lat 11 i by\u0142em absolutnie zafascynowany „Kryptonimem…”. Drug\u0105 powie\u015b\u0107 brytyjskiego autora przeczyta\u0142em wi\u0119c w 2 dni. Do dzi\u015b zreszt\u0105 zajmuje ona bardzo wysokie miejsce w mojej biblioteczce. Cho\u0107 przeczytana p\u00f3\u017aniej po wielokro\u0107, nadal wracam do niej z ogromnym sentymentem.<\/p>\n

„Natychmiastowa akcja<\/strong>” to ksi\u0105\u017cka zupe\u0142nie inna od wspomnianego „Kryptonimu…”. Podczas gdy debiut McNaba<\/strong> by\u0142 zapisem jego wspomnie\u0144 z nieudanego rajdu os\u0142awionego patrolu SAS Bravo 2-0 na ty\u0142y irackiej armii w 1991 r., druga ksi\u0105\u017cka jego autorstwa to opowie\u015b\u0107 o drodze autora do piaskowego beretu z uskrzydlonym sztyletem, b\u0119d\u0105cego symbolem SAS. A by\u0142a to droga d\u0142uga i wyboista, niczym droga wojew\u00f3dzka nr 677, relacji \u0141om\u017ca-Ostr\u00f3w Mazowiecka.<\/p>\n\"SAS-who-dares-wins\"\n

Odwa\u017cny zwyci\u0119\u017ca
\n<\/strong><\/p>\n

McNab<\/strong> rozpoczyna opowie\u015b\u0107 od… \u015bmierci. Konkretnie od \u015bmierci swojego znajomego, kumpla z podw\u00f3rkowej bandy o\u015bmiolatk\u00f3w, wychowuj\u0105cych si\u0119 na ulicach londy\u0144skiego Peckham<\/strong>. Ch\u0142opiec mia\u0142 pecha, spad\u0142 z dachu opuszczonego budynku, do kt\u00f3rego wszed\u0142 McNab z kolegami. Taki jest pocz\u0105tek. A potem… jest tylko lepiej.<\/p>\n

Dzieci\u0144stwo McNaba przypad\u0142o na wczesne lata 70, w do\u015b\u0107 ubogiej dzielnicy stolicy Anglii. P\u00f3\u017aniejszy dow\u00f3dca najs\u0142ynniejszego patrolu w historii SAS<\/strong> nie by\u0142 specjalnie zainteresowany szko\u0142\u0105, co przyznaje bez krygowania si\u0119. Koncentrowa\u0142 si\u0119 raczej na tym, jak poradzi\u0107 sobie z mniejsz\u0105, ni\u017c jego r\u00f3wie\u015bnicy ilo\u015bci\u0105 pieni\u0119dzy. Zacz\u0119\u0142y si\u0119 wi\u0119c kradzie\u017ce. Najpierw drobne, potem coraz wi\u0119ksze. Po drodze by\u0142o wo\u017cenie w\u0119gla, lemoniady i inne drobne prace. W ko\u0144cu limit dobrze zapowiadaj\u0105ca si\u0119 kariera m\u0142odego McNaba-przest\u0119pcy sko\u0144czy\u0142a si\u0119. Policja dopad\u0142a go kiedy wychodzi\u0142 z okradanego mieszkania. Uciekaj\u0105c przed wi\u0119zieniem trafi\u0142 do wojska. I to by\u0142 prawdziwy punkt zwrotny.<\/p>\n

\n

„Zaci\u0105gnijcie si\u0119”, m\u00f3wili…<\/strong><\/p>\n

McNab<\/strong> do\u015b\u0107 szybko zorientowa\u0142 si\u0119, \u017ce pilotem \u015bmig\u0142owca, jak sobie wymarzy\u0142, nie zostanie. „Dali mi do rozwi\u0105zania prosty test z angielskiego i z matmy. Obla\u0142em. Poradzili mi, \u017cebym si\u0119 nauczy\u0142 i wr\u00f3ci\u0142 za dwa tygodnie<\/em>” – wspomina autor. Szybko zda\u0142 sobie spraw\u0119, \u017ce prawdziwe wojsko niewiele ma wsp\u00f3lnego z kolorowymi plakatami werbunkowymi. Jest za to b\u0142oto, zimno, zapach talku, potu i frytury pod\u0142ej jako\u015bci. Oraz pude\u0142ka proszku OMO w oknach dom\u00f3w m\u0142odych wojskowych ma\u0142\u017ce\u0144stw. OMO, czyli Old-Man-Out; „starego nie ma”. A\u00a0 tak\u017ce inne atrakcje znane z tej szczeg\u00f3lnej formacji mundurowej: prze\u0142o\u017ceni-idioci, bezsensowne regulaminy i br\u0105zowe dresy, kt\u00f3re mo\u017cna nosi\u0107 po kolejnych \u0107wiczeniach, prowadz\u0105cych do niczego. McNab<\/strong> mia\u0142 tego do\u015b\u0107. W „Natychmiastowej akcji” opisywa\u0142 wszystkie te mniejsze i wi\u0119ksze wojskowe absurdy regularnej s\u0142u\u017cby, kt\u00f3re sprawi\u0142y, \u017ce zg\u0142osi\u0142 si\u0119 na Selekcj\u0119 do SAS.<\/p>\n

Nie wszystko to rozumia\u0142em, czytaj\u0105c jego wspomnienia w wieku 11 lat. Przemawia\u0142a jednak do mnie szczero\u015b\u0107, z jak\u0105 McNab<\/strong> wspomina\u0142 swoj\u0105 drog\u0119 do SAS. Z pewno\u015bci\u0105 za to trafi\u0142 do mnie j\u0119zyk ksi\u0105\u017cki. Prosty, a zarazem j\u0119drny. Niezwykle \u017cywy, potoczysty i nie sil\u0105cy si\u0119 na skomplikowane figury. To wci\u0105\u017c j\u0119zyk prostego (ale nie prostackiego!) ch\u0142opaka z Peckham. Skrz\u0105cy si\u0119 humorem, cz\u0119sto brutalnym i nierzadko nasycony najzwyklejszymi, „prostymi wojskowymi s\u0142owy” – dodaje ksi\u0105\u017cce niesamowitej wiarygodno\u015bci. McNab<\/strong> pozna\u0142 \u015bwiat wojska od wewn\u0105trz. Kiedy klnie, to na konkrety. Kiedy si\u0119 \u015bmieje, to z absurd\u00f3w, oczywi\u015bcie, ale tak\u017ce z samego siebie. Ale przede wszystkim wspaniale wspomina Selekcj\u0119 i Kontynuacj\u0119. I to w\u0142a\u015bnie, opis tego niebywale trudnego procesu, jest drug\u0105 najwi\u0119ksz\u0105 si\u0142\u0105 ksi\u0105\u017cki.<\/p>\n

 
\nSkorpiony i czarne kominiarki<\/strong>
\n