NATO przeciwdziała broni masowego rażenia na trzech polach: zapobiega jej rozwojowi, chroni przed nią i likwiduje skutki użycia.1
Pojęcia
NATO definiuje broń masowego rażenia jako broń zdolną do powodowania rozległych zniszczeń i masowych strat; doktryna obejmuje broń chemiczną, biologiczną, radiologiczną i jądrową o takim potencjale, a wyłącza broń o ograniczonym skutku i konwencjonalne materiały wybuchowe dużej mocy. Przeciwdziałanie BMR to zapobieganie jej koncepcji, rozwojowi, posiadaniu, proliferacji i użyciu – także wiedzy, materiałów, technologii i środków przenoszenia – oraz łagodzenie skutków.1
Obszary i linie wysiłku
Trzy obszary funkcjonalne to: zapobieganie (odwodzenie i odstraszanie od rozwoju i pozyskania BMR), ochrona (zmniejszanie ryzyka z istniejących zagrożeń) i odbudowa (działanie w środowisku skażonym, łagodzenie skutków i wsparcie atrybucji). Sześć linii wysiłku: udaremnianie rozwoju i pozyskania BMR, zarządzanie istniejącymi zagrożeniami, ochrona wojsk i likwidacja skutków, rozumienie środowiska i zagrożeń, utrzymanie wiedzy technicznej oraz współpraca z partnerami.1
Działanie wymaga łączenia instrumentów wojskowych, dyplomatycznych, prawnych i gospodarczych; planowanie jest scentralizowane, wykonanie zdecentralizowane. Obrona przed skażeniami (doktryna AJP-3.8) wspiera linię ochrony wojsk – wykrywanie, unikanie i zarządzanie zagrożeniem.1