Skąd wiadomo, ile samolotów, okrętów czy brygad ma wystawić każdy sojusznik? Ustala to proces planowania obronnego NATO: co cztery lata Sojusz określa potrzebne zdolności i rozdziela je między państwa jako cele.1
Pięć kroków
1) wytyczne polityczne, 2) określenie wymagań (Minimalne Wymagania Zdolności, prowadzi Dowództwo Sojusznicze ds. Transformacji), 3) podział wymagań i cele zdolności dla każdego państwa – uzgadniane zasadą „konsensus minus jeden”, 4) wsparcie realizacji, 5) przegląd wyników (dwa razy w cyklu).1
Horyzont dzieli się na krótki (0–6 lat), średni (7–19 lat) i długi (powyżej 20 lat). Cele zdolności przydziela się według sprawiedliwego udziału i wyraża w kategoriach zdolności, a nie konkretnego sprzętu.1
Domeny
14 domen planowania obejmuje m.in. obronę powietrzną i przeciwrakietową, uzbrojenie, cyberobronę, logistykę, zabezpieczenie medyczne i odstraszanie nuklearne. Państwa co dwa lata wypełniają ankietę o planach, siłach i wydatkach.1
Krajowe przełożenie: plany modernizacji technicznej i model sił NATO.
Cykl z 2026 roku
W październiku 2026 roku w Brukseli ruszyły negocjacje celów zdolności na 2029 rok. Defence24 (za PAP) wymienia pięć priorytetów: większą odpowiedzialność sojuszników europejskich, mniejszą rolę USA (przejście od sztywnych wymagań sprzętowych do celów operacyjnych), regionalizację (wschodnia flanka i Arktyka wobec zastrzeżeń państw południa), drony i systemy bezzałogowe oraz lekcje z Ukrainy.2
Według tego samego tekstu Sojusz utrzymywał dotąd wymóg 18 brygad rezerwowych (po ok. 5 tys. żołnierzy) do misji kryzysowych poza terytorium NATO; presja USA może to zmienić.2