W 1997 roku NATO zaprosiło Polskę, Czechy i Węgry, ale nie Słowację. Zaproszenie przyszło dopiero w 2002 roku w Pradze, a członkiem Słowacja została 29 marca 2004 roku – pięć lat po Polsce.123
Madryt 1997
Deklaracja madrycka z 8 lipca 1997 roku zaprosiła do rozmów akcesyjnych trzy państwa: Czechy, Węgry i Polskę. Deklaracja odnotowuje postępy Rumunii i Słowenii oraz państw bałtyckich, a Słowacji nie wymienia.1
Według Słowackiego Radia prezydent Michal Kováč nazwał to porażką całego kraju i odrzuceniem polityki koalicji Vladimíra Mečiara, a za przyczynę uznał niewystarczające stosowanie zasad demokratycznych w zarządzaniu sprawami publicznymi. Ambasador USA wskazywał na deficyt demokracji. W maju 1997 roku odbyło się referendum w sprawie przystąpienia, nazywane „nieudanym”.4
Zwrot i członkostwo
Po wyborach we wrześniu 1998 roku władzę objął rząd Mikuláša Dzurindy. 5 listopada 1998 roku premier przekazał sekretarzowi generalnemu NATO, że Słowacja będzie zabiegać o nowe rozmowy akcesyjne.4
W 1999 roku Słowacja przystąpiła do Planu działań na rzecz członkostwa.5
Na szczycie w Pradze w listopadzie 2002 roku Słowacja otrzymała zaproszenie razem z Bułgarią, Estonią, Litwą, Łotwą, Rumunią i Słowenią.2
29 marca 2004 roku premierzy siedmiu państw złożyli w Waszyngtonie dokumenty przystąpienia na ręce sekretarza stanu USA, depozytariusza traktatu.3