NATO traktuje IED jako system, który zwalcza się na trzech polach: sieci, urządzenia i przygotowania własnych sił.1
IED jako system
NATO definiuje IED jako urządzenie umieszczone lub wykonane w sposób improwizowany, zawierające materiały niszczące, śmiercionośne, szkodliwe, pirotechniczne lub zapalające, przeznaczone do niszczenia, obezwładniania, odwracania uwagi lub nękania. Doktryna traktuje IED jako problem systemowy – sieć ludzi, powiązań i zasobów – a nie tylko pojedynczy ładunek.1
Trzy filary
Zwalczanie IED to „budynek” z dachem na trzech filarach i fundamentem zrozumienia i rozpoznania: uderzenie w sieci (proaktywne zwalczanie ludzi, powiązań i zasobów), pokonanie urządzenia (wykrywanie, neutralizacja i ograniczanie skutków) oraz przygotowanie sił do działania pod stałym zagrożeniem. Zasady: jedność wysiłku, rozpoznanie, postawa proaktywna, zwinność i priorytetyzacja.1
Eksploatacja techniczna ma trzy poziomy: polowy (zespoły eksploatacji i rozpoznania uzbrojenia), teatralny (laboratoria dla całego rejonu operacji) i strategiczny (analizy kryminalistyczne w ośrodkach krajowych).1