Doktryna operacji lądowych NATO stawia na rozbijanie spójności i woli przeciwnika oraz na dowodzenie przez zadania.1
Środowisko lądowe
Operacje lądowe toczą się wśród ludności, coraz częściej w miastach; siły muszą brać pod uwagę ludność, teren, klimat i widmo elektromagnetyczne, a także zatłoczone i sporne środowisko informacyjne. Wojska lądowe zajmują i utrzymują teren, neutralizują siły przeciwnika, odzyskują utracone terytorium i zapewniają bezpieczeństwo stabilizacji. Dowódca komponentu lądowego (LCC) przekłada rozkazy połączone na rozkazy taktyczne i koordynuje działania z innymi komponentami.1
Działania taktyczne
Każda operacja lądowa łączy cztery grupy działań – zaczepne, obronne, stabilizacyjne i umożliwiające – w proporcji zależnej od dominującego rodzaju operacji; często toczą się one równocześnie, a dowódca musi szybko przechodzić między nimi. Szczegóły opisują publikacje taktyczne ATP-3.2.1 i ATP-3.2.1.1.1
Podejście manewrowe i dowodzenie przez zadania
Podejście manewrowe ma rozbić spójność i wolę walki przeciwnika, a nie tylko niszczyć jego siły. Jego zasady to dowodzenie przez zadania, uderzanie w słabości przeciwnika, wykorzystywanie okazji, śmiałe i zdecydowane działanie oraz zwinność; inicjatywę zapewniają tempo, zaskoczenie, wyprzedzanie, impet, równoczesność i unikanie punktu kulminacyjnego.1
Dowodzenie przez zadania to filozofia dowodzenia NATO: dowódca jasno wyraża zamiar i określa, jaki efekt ma zostać osiągnięty, a nie jak; podwładni działają z inicjatywą w ustalonych granicach. Planowanie jest scentralizowane, wykonanie – zdecentralizowane. Zasady: odpowiedzialność, jedność rezultatu, swoboda działania, zaufanie i wzajemne zrozumienie.1