Targeting w NATO to proces od zamiaru dowódcy do oceny skutków – i zawsze w granicach prawa humanitarnego.1
Czym jest targeting
Targeting połączony łączy plan kampanii z działaniami taktycznymi: polega na wyborze i priorytetyzacji celów i dopasowaniu do nich odpowiednich środków, by uzyskać efekty wspierające cele dowódcy. Obejmuje wszystkie komponenty sił połączonych. Zasady: dowodzenie i kierowanie, ukierunkowanie, spójność, zgodność z prawem, integracja, terminowość, elastyczność reagowania i ocena.1
Cykl i rodzaje
Cykl ma sześć faz: zamiar, cele i wytyczne dowódcy; rozpoznanie i opracowanie celów; analiza zdolności; decyzja dowódcy, planowanie i przydział sił; planowanie misji i wykonanie; ocena. Targeting planowy dotyczy znanych, zatwierdzonych celów atakowanych według planu lub na wezwanie, a dynamiczny – celów, które pojawiają się w toku operacji i zagrażają siłom lub misji.1
Prawo i listy celów
Targeting musi spełniać zasady prawa humanitarnego: humanitaryzmu, konieczności wojskowej, rozróżniania, proporcjonalności i ostrożności. Wytyczne mogą być bardziej restrykcyjne niż prawo, ale nigdy łagodniejsze; szacowanie strat ubocznych wspiera ocenę proporcjonalności, lecz nie zastępuje decyzji dowódcy.1
Obiekty chronione prawem lub polityką trafiają na listę zakazu ataku (NSL). Wspólna lista celów (JTL) obejmuje cele zatwierdzone, a jej część z ograniczeniami czasu lub sposobu ataku – lista celów ograniczonych (RTL). Lista priorytetowa (JPTL), zatwierdzona przez dowódcę sił połączonych, jest formalnym rozkazem dla komponentów.1