Doktryna medyczna NATO stawia na pierwszym miejscu potrzeby kliniczne i przypomina o ochronie personelu medycznego przez prawo.1
Zasady
Doktryna wymienia dziesięć zasad, m.in. zgodność z normami humanitarnymi, etycznymi i prawnymi, udzielanie pomocy w stanach zagrożenia życia w granicach możliwości, tajemnicę medyczną, pierwszeństwo potrzeb klinicznych, najlepsze praktyki, ciągłość i terminowość leczenia oraz zgodność wsparcia medycznego z wspieranymi siłami. Ewakuacja medyczna ma szczebel przedni, taktyczny i strategiczny.1
Szczeble pomocy medycznej
Role 1 to podstawowa opieka: segregacja rannych, pomoc przedszpitalna i podstawowa diagnostyka. Role 2 występuje w trzech odmianach: wysunięta (R2F) – bardzo mobilna, z resuscytacją i chirurgią ratunkową; podstawowa (R2B) – z krótką opieką pooperacyjną, także na okrętach; rozszerzona (R2E) – z RTG, laboratorium, bankiem krwi i apteką, stabilizująca pacjentów do ewakuacji strategicznej. Role 3 to szpital polowy ze specjalistami i co najmniej tomografią, a Role 4 – pełne leczenie specjalistyczne, zwykle w kraju poszkodowanego.1
Planowanie opiera się na regule 10-1-2: pierwsza pomoc w ciągu 10 minut, zaawansowana resuscytacja w ciągu godziny i operacja ratująca życie, kończynę lub funkcję w ciągu dwóch godzin. Gdy nie da się jej spełnić, dowódca z państwami wysyłającymi decyduje, czy ryzyko jest akceptowalne. Ewakuacja medyczna ma trzy szczeble – przednią, taktyczną i strategiczną (głównie odpowiedzialność narodowa) – a koordynuje ją komórka PECC w centrum operacji.1
Ochrona
Personel, sprzęt, obiekty i pojazdy medyczne należy szanować i chronić w każdych okolicznościach; jednostki medyczne zachowują ochronę, dopóki wykonują wyłącznie funkcje humanitarne. Personel medyczny może nosić broń do obrony własnej i pacjentów, ale nie do ochrony innych obiektów.1