Doktryna CIS określa, jak połączyć sieci NATO i państw w jedną sieć misji i kto za którą część łączności odpowiada.1
Zasady
CIS to zespół systemów przesyłania, komutacji i użytkownika, z funkcjami przechowywania i przetwarzania, działających według wspólnych standardów. Mają zapewniać płynny przepływ informacji między systemami stacjonarnymi i polowymi, ochronę informacji wspierającą powodzenie misji oraz obsługę wielu poziomów klauzul; powinny być interoperacyjne, skalowalne, bezpieczne i odporne.1
FMN i odpowiedzialność
Preferowaną drogą do interoperacyjności jest federacyjna sieć misji (FMN), łącząca systemy NATO, państw i innych uczestników; domyślną domeną dowodzenia jest sieć NATO SECRET. NATO zapewnia CIS na szczeblu strategicznym i dowództw sił połączonych oraz komponentów, a państwa – własne sieci i systemy dla swoich kontyngentów. Planowanie prowadzi komórka J6, która koordynuje też widmo radiowe i listę częstotliwości zastrzeżonych; CIS są integralną częścią operacji w cyberprzestrzeni.1