AJP-3.20 z 2020 roku była pierwszą doktryną NATO dla cyberprzestrzeni. Dzieli operacje na obronne i ofensywne i opisuje, jak włączać je do planów wojskowych.1
Cyberprzestrzeń
NATO uznało cyberprzestrzeń za domenę. Doktryna wyróżnia trzy warstwy: fizyczną (sprzęt), logiczną (kod i dane) i cyber-persony (tożsamości wirtualne).1
Operacje obronne (DCO) chronią swobodę działania i zwalczają złośliwą aktywność; ofensywne (OCO) wywołują efekty dla celów wojskowych.1
SCEPVA
Efekty ofensywne w operacjach Sojuszu zapewniają państwa dobrowolnie w ramach mechanizmu SCEPVA (Sovereign Cyber Effects Provided Voluntarily by Allies), w operacji zatwierdzonej przez Radę Północnoatlantycką; dowodzenie pozostaje przy państwie.1
Polskie siły: Wojska Obrony Cyberprzestrzeni; centrum eksperckie NATO: CCDCOE w Tallinnie.
Zakres i udostępnienie
Brytyjskie ministerstwo obrony udostępniło wydanie A wersja 1 10 lipca 2020 roku. Doktryna czerpie umocowanie z AJP-3 i podkreśla, że cyberprzestrzeń to znacznie więcej niż internet: potencjalnym celem lub zagrożeniem jest każde osiągalne urządzenie, także pozornie niepodłączone systemy i domowe sprzęty z dostępem do sieci. Adresatami są głównie dowódcy i sztaby szczebla operacyjnego.2