W lutym 1990 roku, gdy Polska formalnie należała jeszcze do Układu Warszawskiego, Komitet Obrony Kraju przyjął pierwszą doktrynę obronną nowego państwa. Ogłoszono ją w Monitorze Polskim, a zastąpiły ją dokumenty z 1992 roku.12
Treść
Uchwała Komitetu Obrony Kraju z 21 lutego 1990 roku przyjęła doktrynę jako wiążącą wytyczną dla organów państwa, przedsiębiorstw, organizacji i obywateli. Doktryna miała charakter wyłącznie obronny: Polska nie zgłaszała roszczeń terytorialnych, uznawała nienaruszalność granic i pozostawała w Układzie Warszawskim, zakładając zmianę jego roli wraz z budową nowego systemu bezpieczeństwa w Europie.1
Siły Zbrojne – wojska lądowe, wojska lotnicze i obrony powietrznej oraz marynarka – miały mieć wielkość „wystarczalności obronnej”, z priorytetem dla obrony powietrznej i zdolności przeciwpancernych, przeciwlotniczych i przeciwdesantowych; utrzymano pobór przy rosnącym udziale żołnierzy zawodowych. Obrona była powszechnym obowiązkiem, z obroną cywilną i przygotowaniami gospodarki.1
Ocena
Stanisław Koziej i Bolesław Balcerowicz zgodnie oceniają, że doktryna zdezaktualizowała się niemal w chwili przyjęcia: opisywała realia bloku, który się rozpadał.23
Pełny tekst: Monitor Polski 1990 nr 9 poz. 66. Wszystkie dokumenty: wykaz.1