2 listopada 1992 roku Komitet Obrony Kraju przyjął pierwsze strategiczne dokumenty wolnej Polski. Jako cel wskazały członkostwo w NATO i Unii Zachodnioeuropejskiej – siedem lat przed wejściem do Sojuszu – i obowiązywały formalnie niemal osiem lat.12
Treść
Komitet Obrony Kraju przyjął „Założenia polskiej polityki bezpieczeństwa” oraz „Politykę bezpieczeństwa i strategię obronną RP”. Przygotował je w ok. trzy miesiące zespół międzyresortowy. Dokumenty ujmowały bezpieczeństwo szeroko, skupiały się na zagrożeniach pozamilitarnych i konfliktach lokalnych, a za cel uznały członkostwo w NATO i UZE; określały też system obronny i polityczno-strategiczny plan obrony.12
Ocena
Balcerowicz ocenia treść bardzo wysoko, ale wykonanie słabo – zabrakło aktów prawnych, które przełożyłyby założenia na przygotowania obronne; Koziej wskazuje, że w latach 90. zaniedbano prawne podstawy przygotowań państwa do obrony.21
Urzędowej wersji pełnego tekstu online nie ustaliliśmy; omówienia: S. Koziej, Strategie bezpieczeństwa 1990–2014.1