W 2000 roku, pierwszym po wejściu do NATO, rząd przyjął strategię bezpieczeństwa i strategię obronności. Uznawały NATO i integrację z UE za filary bezpieczeństwa i twierdziły, że niepodległy byt Polski nie jest zagrożony; nie zatwierdził ich jednak prezydent.12
Treść
Strategia bezpieczeństwa, przygotowana przez MSZ, wskazywała NATO i integrację z UE jako główne filary bezpieczeństwa. Jej teza, że „w dającej się przewidzieć przyszłości niepodległy byt Polski nie jest zagrożony”, była krytykowana jako hamująca prace obronne; dokument obejmował tylko politykę zagraniczną i obronność.1
Ocena
Według Balcerowicza oba dokumenty, przyjęte wyłącznie na szczeblu rządowym, bez akceptacji prezydenta czy parlamentu, nie miały rangi ogólnonarodowej i nie wpłynęły realnie na decyzje dotyczące Iraku i Afganistanu. Zastąpiła je strategia z 2003 roku.21
Urzędowej wersji pełnego tekstu online nie ustaliliśmy; omówienia: S. Koziej, Strategie bezpieczeństwa 1990–2014.1