13 czerwca 1915 roku ok. 70 ułanów II Brygady Legionów zaatakowało pod Rokitną trzy linie rosyjskich okopów. Przełamali je, ale zginęło 15, w tym dowódca rtm. Zbigniew Dunin-Wąsowicz, a 27 zostało rannych.12
Szarża
W 15–20 minut ułani przełamali trzy linie okopów, czwartej nie zdobyli; szarżę przeprowadzono bez rozpoznania, wsparcia piechoty i z opóźnionym wsparciem artylerii. Poległo 15 ułanów, w tym Dunin-Wąsowicz i dowódca szwadronu por. Jerzy Topór-Kisielnicki; z szarży konno wróciło sześciu.1
Już współcześni oceniali straty jako zbyt wysokie, ale Rokitna stała się w II RP symbolem ofiarności (Krzyż Rokitniański 1917, obraz Kossaka 1934); w PRL temat przemilczano.1
Rozkaz i bilans
Szarżę 2 szwadronu II Brygady Legionów pod Rokitną koło Rarańczy (front bukowińsko-besarabski) przeprowadzono 13 czerwca 1915 roku. Okoliczności rozkazu są niejasne: według jednej wersji wydał go ustnie węgierski szef sztabu kpt. Vagas, a dowódca piechoty płk Zygmunt Zieliński prawdopodobnie nie ponosił za nią odpowiedzialności. Kilku ułanów trafiło do niewoli, jeden zmarł tam z ran; z sześciu, którzy wrócili konno, czterech było rannych.2