Doktryna operacji morskich NATO opisuje, czym siły morskie różnią się od innych, jak zdobywa się panowanie na morzu i jak chroni się żeglugę.1
Cechy sił morskich
Doktryna wymienia mobilność, wszechstronność i dostępność, odporność, zdolność przerzutu (transport morski zapewnia większość wsparcia dużych przerzutów), obecność wysuniętą wspierającą odstraszanie i dyplomację morską, długi zasięg dzięki samowystarczalnej logistyce, wpływ na wydarzenia na morzu i lądzie, siłę rażenia oraz zdolność ekspedycyjną.1
Panowanie na morzu i projekcja siły
Kontrola morza to swoboda korzystania z morza dla własnych celów w określonym rejonie i czasie oraz odmowa lub ograniczenie tej swobody przeciwnikowi; drogą do przewagi jest też odmowa dostępu do morza (sea denial). Projekcja siły to groźba lub użycie siły z morza dla wpływu na wydarzenia. Inicjatywę zdobywa się przez wyprzedzanie, zaskoczenie, równoczesność, tempo i wykorzystanie powodzenia.1
Bezpieczeństwo morskie
Zadania bezpieczeństwa morskiego to m.in. ochrona swobody żeglugi, przechwytywanie na morzu (egzekwowanie sankcji i embarg), przeciwdziałanie proliferacji broni masowego rażenia, ochrona infrastruktury krytycznej i bezpieczeństwa energetycznego, zwalczanie terroryzmu, piractwa i przemytu oraz wspieranie świadomości sytuacyjnej – zadania bliskie operacji Baltic Sentry.1