O „armii europejskiej” mówi się często, ale Unia nie ma własnego wojska. Najdalej idą siły szybkiego rozmieszczenia – do 5 tys. żołnierzy z państw członkowskich, przeznaczone do reagowania na kryzysy poza UE; obrona zbiorowa pozostaje zadaniem NATO.1
Co istnieje
Unia nie ma własnej armii. Jej najdalej idącym narzędziem wojskowym są siły szybkiego rozmieszczenia (EU Rapid Deployment Capacity): modułowe siły do 5 tys. żołnierzy z komponentami lądowym, powietrznym i morskim, złożone z przebudowanych grup bojowych i wcześniej wskazanych sił państw członkowskich.1
To nie są siły stałe i nie służą do obrony zbiorowej. Mają reagować na kryzysy poza Unią. Kompas Strategiczny zakładał ich pełną gotowość w 2025 roku.1
Co mówi traktat
Traktat o Unii Europejskiej przewiduje stopniowe określanie wspólnej polityki obronnej, która może doprowadzić do wspólnej obrony, gdy Rada Europejska tak postanowi. Do tego czasu obrona terytorium państw członkowskich należących do NATO opiera się na Sojuszu.23
Hasło a konkretne narzędzia
Hasło „armii europejskiej” pojawia się w debacie publicznej jako postulat. W dokumentach Unii mowa jest o konkretnych narzędziach: siłach szybkiego rozmieszczenia, PESCO, Europejskim Funduszu Obronnym i pożyczkach SAFE.1456