NATO to sojusz państw Europy i Ameryki Północnej. Jego sercem jest zasada, że zbrojna napaść na jednego członka jest napaścią na wszystkich.1
Polska należy do Sojuszu od 12 marca 1999 roku.2
Art. 4: konsultacje
Każde państwo członkowskie może zażądać konsultacji, gdy uzna, że zagrożona jest integralność terytorialna, niezależność polityczna lub bezpieczeństwo któregokolwiek z członków. Artykuł nie przesądza, co z tych konsultacji ma wyniknąć.1
Art. 5: wspólna obrona
Zbrojna napaść na jednego lub kilku członków w Europie lub Ameryce Północnej jest uważana za napaść na wszystkich. Każdy członek udziela pomocy, podejmując działania, jakie uzna za konieczne, łącznie z użyciem siły zbrojnej, w ramach prawa do samoobrony z art. 51 Karty Narodów Zjednoczonych.1
Traktat nie nakazuje więc automatycznie użycia wojska: rodzaj pomocy wybiera każde państwo. Napaść i podjęte środki zgłasza się Radzie Bezpieczeństwa ONZ.1
Art. 6: gdzie działa art. 5
Traktat określa obszar, na którym napaść uruchamia art. 5: terytoria członków w Europie i Ameryce Północnej oraz ich siły, okręty i samoloty na tych obszarach, na Morzu Śródziemnym i na Północnym Atlantyku na północ od zwrotnika Raka.1
Droga Polski do NATO
Polska była gospodarzem pierwszego ćwiczenia programu Partnerstwo dla Pokoju, „Cooperative Bridge”, we wrześniu 1994 roku. Dokument przystąpienia złożono 12 marca 1999 roku w Bibliotece Prezydenckiej Harry'ego S. Trumana w Independence (Missouri), a 16 marca podniesiono polską flagę przed kwaterą główną NATO w Brukseli.2