Pierwsza koncepcja strategiczna NATO, zatwierdzona 6 stycznia 1950 roku, zakładała, że Sojusz ma odstraszać, a jeśli to zawiedzie – bronić się. Dzieliła obszar traktatu na pięć regionalnych grup planowania; długo była tajna.12
Przyjęcie
Koncepcję przyjął 1 grudnia 1949 roku Komitet Obrony (ministrowie obrony), a 6 stycznia 1950 roku zatwierdziła Rada Północnoatlantycka. Był to pierwszy dokument strategiczny NATO zatwierdzony na szczeblu ministerialnym.1
Treść
Odstraszanie było główną funkcją Sojuszu; siły miały wkroczyć do działania, gdyby zawiodło. Wkład państw miał odpowiadać ich położeniu, przemysłowi, ludności i możliwościom; dokument przewidywał bombardowania strategiczne „wszystkimi środkami i wszystkimi rodzajami broni, bez wyjątku”.12
Koncepcja ustanawiała pięć regionalnych grup planowania: państwa Europy Zachodniej miały dostarczać większość wojsk w swoim regionie, USA – zabezpieczać szlaki morskie Północnego Atlantyku, a amerykańskie lotnictwo strategiczne, także jądrowe, wspierać odstraszanie.3
Uzupełniała ją wytyczna Komitetu Wojskowego MC 14 z 28 marca 1950 roku do planowania regionalnego do 1954 roku.1
Tekst
Teksty koncepcji strategicznych NATO, także odtajnionych dokumentów z okresu zimnej wojny, publikuje strona NATO; przegląd wszystkich koncepcji: Koncepcje strategiczne NATO 1950–2010.2