9 kwietnia 1241 roku rycerstwo polskie przegrało pod Legnicą z Mongołami; zginął książę śląski Henryk II Pobożny.1
Bitwa i pamięć
Bitwa z 9 kwietnia 1241 roku była częścią pierwszego najazdu mongolskiego na ziemie polskie. Zginął w niej książę śląski Henryk II Pobożny; jego ciało odnaleziono na Legnickim Polu, gdzie później wzniesiono kościół, a XIV-wieczny nagrobek we Wrocławiu przedstawia go jako tryumfującego rycerza.1
Bitwa zajęła trwałe miejsce w polskiej tradycji „obrony Europy”; dzieje jej upamiętnień i powstania Muzeum Bitwy Legnickiej w Legnickim Polu opisał Konrad Byś z Muzeum Miedzi w Legnicy.1
Przebieg i niepewności
National Geographic Polska podaje, że 8 kwietnia 1241 roku pod Legnicą połączyły się oddziały mongolskie Bajdara i Kajdana, a bitwę stoczono o świcie 9 kwietnia. Po stronie Henryka II walczyli m.in. Mieszko Otyły, rycerstwo krakowskie i wielkopolskie, oddziały czeskie i prawdopodobnie templariusze i joannici; Mongołów – głównie lekkich łuczników i ciężką jazdę – szacuje się na 7–8 tys. Ucieczka części wojsk przyczyniła się do klęski; pojmanego Henryka ścięto.2
Wiele szczegółów jest niepewnych: miejsce (Długosz pisze o Dobrym Polu, inne źródła o Legnickim Polu), udział Krzyżaków, przebieg walki i liczebność wojsk Henryka. Główną relację przekazał Długosz ponad dwa wieki później, prawdopodobnie na podstawie zaginionego rocznika sprzed 1250 roku.2