15 lipca 1410 roku wojska polsko-litewskie pokonały pod Grunwaldem Zakon Krzyżacki; zginął wielki mistrz Ulrich von Jungingen. Mimo zwycięstwa nie zdobyto Malborka, a pokój toruński z 1411 roku przyniósł niewiele.1
Bitwa
Władysław Jagiełło dowodził z pagórka, nie biorąc udziału w walce; Witold prowadził Litwinów na prawym skrzydle. Zginął wielki mistrz Ulrich von Jungingen, ponad 200 rycerzy zakonnych i ok. 8 tys. walczących po stronie Zakonu. Straty polskie były niewielkie, litewskie – stosunkowo duże.1
Po bitwie
Oblężenie Malborka (od 22 lipca) zakończono 19 września – przez pogodę, czerwonkę i niechęć rycerstwa do dalszej wojny. Pokój toruński zwrócił Litwie Żmudź (dożywotnio), Polsce ziemię dobrzyńską, a Zakon zapłacił 100 tys. kop groszy okupu za jeńców.1
Siły i taktyka – inne szacunki
Mediewista prof. Idzi Panic (Uniwersytet Śląski) szacuje siły polskie na 51 chorągwi – ok. 16–18 tys. ludzi (część historyków: 15 tys.) – i podobnie licznych Krzyżaków, a litewskie na ponad 30 chorągwi, ok. 12 tys. ludzi, z trzema chorągwiami smoleńskimi. Łącznie daje to ok. 28–30 tys., co odpowiada szacunkowi z drugiego tekstu dzieje.pl (ok. 30 tys.); dla Zakonu Panic przyjmuje podobną liczbę jak dla Polaków, a drugi tekst – 15–20 tys.21
Panic skłania się ku temu, że odwrót Litwinów był manewrem odciągającym, skoro wrócili na pole pod wodzą Witolda; chorągwie smoleńskie zablokowały uderzenie w bok polskiego szyku. Głęboki szyk pozwalał zmieniać zmęczone chorągwie, co tłumaczy według niego małe straty polskie (ok. 2–2,5 tys.) wobec co najmniej 8 tys. po stronie Zakonu.2