27 września 1331 roku pod Płowcami wojska polskie starły się z Krzyżakami, co zakończyło ich wrześniową wyprawę na ziemie Polski centralnej.1
Wyprawa 1331 roku
Wojska krzyżackie wyruszyły z ziemi chełmińskiej 12 września 1331 roku, posuwały się wzdłuż Wisły i 18 września stanęły pod Uniejowem; dowodzili nimi prawdopodobnie Otto von Lutterberg i Dietrich von Altenburg. Kampanię zakończyła 27 września bitwa pod Płowcami. Łukasz Ćwikła (Uniwersytet Łódzki) analizuje, jak na najazd reagowały miasta i mieszczanie Polski centralnej; przebieg samej bitwy omawia literatura, do której odsyła (m.in. prace M. Biskupa i T. Jurka).1
Dwie fazy i spór o wynik
Stanisław Kaniowski (Przegląd Historyczny, 1914) dzieli bitwę na dwie fazy. Najpierw Łokietek z synem Kazimierzem i wojewodą Wincentym z Szamotuł rozbił oddzieloną kolumnę marszałka Dietricha von Altenburga; marszałek dostał się do niewoli, zginął wielki komtur Otto von Bonsdorf. Potem z posiłkami wrócił Otto von Lutterberg i doszło do drugiego starcia.2
Wynik drugiej fazy jest sporny: źródła krzyżackie (list wielkiego mistrza, Kronika oliwska) twierdzą, że Łokietek musiał się wycofać, a Dietricha odbito; tradycja polska, z Długoszem, mówi o pełnym zwycięstwie. Kaniowski uznał relację krzyżacką za bardziej wiarygodną. Wcześniej wyprawa nie zdobyła Kalisza (21–23 września).2