Według doktryny NATO współpraca cywilno-wojskowa ma dwa działania podstawowe: rozpoznanie i ocenę czynników cywilnych na potrzeby dowódcy oraz bezpośrednią interakcję z administracją, organizacjami i ludnością.1
Integracja czynników cywilnych (CFI)
CFI polega na rozpoznaniu, analizie i ocenie cywilnych czynników środowiska operacyjnego, by zasilić proces decyzyjny dowódcy. Dane porządkuje się m.in. w ramach PMESII i ASCOPE.1
Ocena CIMIC (CIMIC estimate) jest procesem ciągłym i repozytorium informacji o czynnikach cywilnych; koncepcję działań CIMIC zapisuje się zwykle w załączniku W do planu.1
Interakcja cywilno-wojskowa (CMI)
CMI obejmuje docieranie do podmiotów cywilnych, zaangażowanie, łącznikowanie cywilno-wojskowe oraz konsultacje i współpracę. Działania sztabowe CMI to m.in. budowa sieci łączników, wymiana informacji i budowanie akceptacji dla sił.1
Łącznikowanie cywilno-wojskowe to wyspecjalizowana forma CMI wymagająca przeszkolenia. Zasady: właściwy poziom i kompetencje, ciągłość, wzajemna wymiana informacji, unikanie dublowania.1
Łącznikowanie w starszym ujęciu
Podręcznik CIMIC COE nazywa CIMIC czynnikiem ułatwiającym interakcję cywilno-wojskową: łącznikowanie cywilno-wojskowe dotyczy kontaktów z podmiotami niewojskowymi, podczas gdy łącznikowanie w NATO obejmuje też relacje wojsko–wojsko. Celem jest współpraca z podmiotami niewojskowymi w rejonie operacji, a tam, gdzie wspólne cele są niemożliwe – harmonizacja działań.2