Odporność w rozumieniu NATO to zdolność państwa do przetrwania kryzysu lub napaści. Sojusz wymaga od członków, by w takiej sytuacji utrzymali ciągłość rządzenia, podstawowe usługi dla ludności i cywilne wsparcie dla armii.1
| Wymaganie (2026) |
|---|
| 1. Zapewniona ciągłość rządzenia i kluczowych usług państwa |
| 2. Odporne dostawy energii |
| 3. Zdolność do zarządzania kontrolowanym i niekontrolowanym przemieszczaniem się ludzi |
| 4. Odporne zasoby żywności i wody |
| 5. Zdolność do radzenia sobie z masowymi ofiarami i kryzysami zdrowotnymi |
| 6. Odporne cywilne systemy łączności |
| 7. Odporne cywilne systemy transportu |
Art. 3 i trzy funkcje
Odporność wynika z art. 3 Traktatu Północnoatlantyckiego: państwa utrzymują i rozwijają zdolność do odparcia zbrojnej napaści przez „stałą i skuteczną samopomoc i pomoc wzajemną”.1
Przygotowanie cywilne ma trzy podstawowe funkcje: ciągłość rządzenia, ciągłość podstawowych usług dla ludności oraz cywilne wsparcie operacji wojskowych.1
Wymagania 2016 i 2026
Siedem wymagań odporności przywódcy NATO uzgodnili na szczycie w Warszawie (zobowiązanie z 8 lipca 2016 roku).1
Wersja z 15 września 2026 roku uwzględnia siedem dodatkowych ryzyk przekrojowych, m.in. sabotaż infrastruktury, cyberataki, szkodliwą działalność gospodarczą i zależność od systemów kosmicznych, oraz trzy wymagania wdrożeniowe: krajowy system zarządzania odpornością, planowanie zasobów i dostarczanie „efektów cywilnych” dla planów wojskowych NATO, w tym HNS.2
W Hadze w 2025 roku sojusznicy uzgodnili, że do 1,5% PKB mogą stanowić wydatki związane z obronnością i bezpieczeństwem, w tym na odporność i przygotowanie cywilne – zob. cel 5% PKB.2