Po zimnej wojnie NATO i Rosja współpracowały – od 2002 roku w Radzie NATO–Rosja. Aneksja Krymu w 2014 roku zakończyła współpracę praktyczną, a od 2022 roku Sojusz uznaje Rosję za najpoważniejsze i bezpośrednie zagrożenie.12
Partnerstwo
Rosja przystąpiła do Północnoatlantyckiej Rady Współpracy w 1991 roku, a do Partnerstwa dla Pokoju w 1994 roku; rosyjscy żołnierze służyli w operacjach pokojowych NATO na Bałkanach Zachodnich. W 1997 roku Akt stanowiący dał podstawę stosunkom i powołał Stałą Wspólną Radę.2
28 maja 2002 roku w Rzymie powstała Rada NATO–Rosja. Zastąpiła Stałą Wspólną Radę, w której spotkania odbywały się w formule „NATO+1”; w nowej Radzie sojusznicy i Rosja spotykali się jako równi.1
Kryzysy
Po rosyjskiej akcji zbrojnej w Gruzji w sierpniu 2008 roku formalne posiedzenia Rady zawieszono; wznowiono je wiosną 2009 roku.2
W kwietniu 2014 roku, po aneksji Krymu, NATO zawiesiło całą praktyczną współpracę cywilną i wojskową z Rosją, zostawiając otwarte kanały komunikacji politycznej i wojskowej. Rada zebrała się potem jeszcze 11 razy (2016–2019).21
W październiku 2021 roku Rosja zawiesiła swoją misję przy NATO i zażądała zamknięcia Biura Informacyjnego NATO i Wojskowej Misji Łącznikowej w Moskwie.2
Po 24 lutego 2022
Pełnoskalowa inwazja na Ukrainę zakończyła dialog polityczny. Rada NATO–Rosja nie zebrała się od stycznia 2022 roku, a na szczycie w Madrycie w czerwcu 2022 roku sojusznicy uznali, że NATO nie może traktować Rosji jako partnera. NATO określa Rosję jako „najpoważniejsze i bezpośrednie zagrożenie” dla bezpieczeństwa sojuszników.21
Skutki dla Polski: wnioski o konsultacje z art. 4, Eastern Sentry i Tarcza Wschód.