UNPROFOR to misja ONZ z czasów rozpadu Jugosławii; w 1995 roku liczyła blisko 39 tys. żołnierzy. Polacy służyli w niej od 1992 roku.31
Misja
Od 1992 roku Polska uczestniczyła w Siłach Ochronnych ONZ (UNPROFOR) w byłej Jugosławii.1
Pierwszy kontyngent wyruszył 11 kwietnia 1992 roku; batalion POLBATT stacjonował w Slunju w Chorwacji. Podstawą była rezolucja RB ONZ 743 z 21 lutego 1992 roku.24
Według rozprawy P. Hudymy wystawiono 874 osoby, a w kwietniu 1994 roku batalion urósł do 1298 żołnierzy i pracowników; A. Chrzuszcz podaje ok. 900 żołnierzy i 1245 w szczycie. Po wygaśnięciu mandatu UNPROFOR w marcu 1995 roku batalion działał w UNCRO do stycznia 1996 roku. W misjach ONZ w byłej Jugosławii zginęło 7 polskich żołnierzy.42
Polski batalion
W latach 1992–1995 polski batalion w UNPROFOR liczył ok. 842–874 żołnierzy, później rozbudowany do 1298. Następczynią misji w Chorwacji była UNCRO.4
Mandat i skala
Siły Ochronne ONZ działały od lutego 1992 do marca 1995 roku w Chorwacji, Bośni i Hercegowinie, Serbii i Czarnogórze oraz Macedonii; kwatera główna mieściła się w Zagrzebiu. Najpierw miały zdemilitaryzować trzy strefy chronione ONZ w Chorwacji; z czasem doszły m.in. nadzór nad rozejmami, ochrona lotniska w Sarajewie i pomocy humanitarnej oraz monitorowanie strefy zakazu lotów i stref bezpieczeństwa.3
W marcu 1995 roku misja liczyła 38 599 żołnierzy, w tym 684 obserwatorów. Zginęło 167 osób. 31 marca 1995 roku Rada Bezpieczeństwa zastąpiła UNPROFOR trzema powiązanymi operacjami, m.in. UNCRO w Chorwacji.3