Kontrola przestrzeni powietrznej pozwala bezpiecznie dzielić niebo między samoloty, drony, artylerię i ruch cywilny.1
Organ, plan i rozkaz
Kontrola przestrzeni powietrznej to wdrażanie i koordynacja procedur planowania i organizacji przestrzeni, by zmniejszyć ryzyko i umożliwić jej elastyczne wykorzystanie. Dowódca sił połączonych wyznacza organ kontroli przestrzeni (ACA), który opracowuje plan kontroli (ACP) – zatwierdzany przez dowódcę i skoordynowany z planem obrony powietrznej – ale nie zatwierdza ani nie zabrania operacji komponentów. Plan wdraża rozkaz kontroli przestrzeni (ACO), aktywujący środki koordynacji na określony czas.1
Metody i użytkownicy
Kontrola pozytywna opiera się na dozorze, identyfikacji i łączności, więc jest podatna na ataki cyber i elektromagnetyczne i wymaga zapasowej kontroli proceduralnej – opartej na wspólnych procedurach, wydzielonych strefach i ogłoszonych instrukcjach. Dziewięć zasad obejmuje m.in. jedność wysiłku, wspólne procedury, prostotę, odporność, uwzględnienie wszystkich użytkowników i bezpieczeństwo.1
Wojsko musi rozdzielać ruch wojskowy i cywilny; w kryzysie rośnie koordynacja z cywilną kontrolą ruchu, plan kontroli opracowuje się z państwem-gospodarzem i stosuje zasady ICAO. Bezzałogowce – trudniejsze do zauważenia i identyfikacji, zwłaszcza małe – mogą wymagać wydzielonych stref, a ich łącza – szczególnej ochrony.1