Obrona powietrzna NATO to jedna sieć sensorów, dowodzenia i uzbrojenia państw, działająca bez przerwy także w czasie pokoju.1
Misja
Zintegrowana obrona powietrzna i przeciwrakietowa (IAMD) to według NATO stała misja w czasie pokoju, kryzysu i konfliktu: ochrona terytorium, ludności i sił przed zagrożeniami z powietrza i rakietowymi ze wszystkich kierunków. Działa przez NATINAMDS – sieć połączonych narodowych i natowskich sensorów, systemów dowodzenia i uzbrojenia – pod zwierzchnictwem SACEUR.1
Od nadzoru przestrzeni do obrony przeciwrakietowej
Zintegrowaną obronę powietrzną wprowadzono w 1961 roku; jej częścią jest nadzór przestrzeni powietrznej, np. Baltic Air Policing. W 2026 roku NATO połączyło go z działaniem Eastern Sentry i rotacyjnym modelem IAMD. Obrona przed pociskami balistycznymi jest działaniem stałym; jej głównym filarem jest amerykańskie podejście EPAA z radarami i środkami rażenia na lądzie i morzu.1
Polityka IAMD z 2025 roku
Ministrowie obrony NATO zatwierdzili nową politykę zintegrowanej obrony powietrznej i przeciwrakietowej 13 lutego 2025 roku. Ma ona chronić przed wszystkimi zagrożeniami z powietrza – z każdego kierunku, wysokości i prędkości, od małych dronów po pociski hipersoniczne – a pożądany efekt opisuje formułą „brak zagrożenia – brak odpalenia – brak trafienia – brak skutków”.2
Polityka wyróżnia cztery obszary: rozpoznanie przestrzeni powietrznej, zarządzanie walką i dowodzenie (BMC3I), aktywną obronę systemami naziemnymi i powietrznymi oraz obronę pasywną – utwardzanie, rozproszenie i redundancję. Sojusznicy na stałe przekazują NATO uprawnienia w zakresie obrony powietrznej, a krajowe środki działają pod natowskim dowodzeniem; według dokumentu obrona przeciwrakietowa jest czysto obronna i nie podważa stabilności strategicznej.2