Odstraszanie NATO łączy broń jądrową, siły konwencjonalne i obronę przeciwrakietową, a od 2014 roku Sojusz krok po kroku wzmacnia siły na wschodniej flance.1
Zasada
NATO określa się jako sojusz obronny. Jego postawa odstraszania i obrony opiera się na odpowiedniej mieszance zdolności nuklearnych, konwencjonalnych i przeciwrakietowych, uzupełnianych przez zdolności kosmiczne i cybernetyczne; odstraszanie jest podstawowym elementem strategii zapobiegania wojnie.1
Ważną częścią jest odstraszanie przez odmowę: przekonanie przeciwnika, że atak nie osiągnie zamierzonych celów. NATO wiąże z nim odporność państw i społeczeństw.1
Ewolucja postawy od 2014 roku
Szczyt w Walii (2014) przyjął Plan działań na rzecz gotowości, a szczyt w Warszawie (2016) – wzmocnioną wysuniętą obecność; cztery batalionowe grupy bojowe rozmieszczono w 2017 roku. Inicjatywa gotowości z 2018 roku zakładała 30 batalionów, 30 eskadr i 30 okrętów gotowych w 30 dni lub szybciej. W 2020 roku przyjęto Koncepcję odstraszania i obrony obszaru euroatlantyckiego (DDA).1
Szczyt w Madrycie (2022) stworzył model sił NATO, a grupy bojowe zwiększono z czterech do ośmiu (obecnie dziewięć). W Wilnie (2023) zatwierdzono nowe plany regionalne, według NATO najbardziej szczegółowe od zimnej wojny; w lipcu 2024 roku powstały Sojusznicze Siły Reagowania, a w Hadze (2025) sojusznicy zobowiązali się do wydatków 5% PKB rocznie do 2035 roku.1