W nocy z 9 na 10 września 1939 roku, w czasie bitwy nad Bzurą, 17 Pułk Ułanów Wielkopolskich zaatakował Niemców pod Walewicami. Nie była to szarża, lecz walka ogniowa i manewr oskrzydlający.1
Natarcie
Natarcie 17 Pułku Ułanów płk. Ignacego Kowalczewskiego z Wielkopolskiej Brygady Kawalerii gen. Romana Abrahama, wsparte szwadronem 15 Pułku Ułanów i bateriami 7 Dywizjonu Artylerii Konnej, zaplanowano na 22.00. We mgle część oddziałów zabłądziła na bagna przy stawach; ok. 2.00 1 szwadron rtm. Michała Gutowskiego doszedł do Mrogi i oskrzydlił Niemców, a ok. 8.00 opanowano Walewice.1
17 Pułk stracił 6 oficerów i 58 podoficerów i ułanów zabitych oraz 7 oficerów i ok. 70 szeregowych rannych; z 1 szwadronu nie pozostał żaden zdolny do walki oficer. Pomnik w Walewicach odsłonił 14 września 1969 roku gen. Abraham. Kontekst: bitwa nad Bzurą.1
Pułk
17 Pułk Ułanów Wielkopolskich powstał 6 stycznia 1919 roku w Gnieźnie podczas powstania wielkopolskiego; 7 maja 1920 roku jako pierwsza jednostka WP wszedł do Kijowa. Do 1939 roku stacjonował w Lesznie. We wrześniu walczył pod Rydzyną, Rawiczem, Wschową, Walewicami, w Puszczy Kampinoskiej i w Warszawie, tracąc ok. połowy z ok. 1,2 tys. żołnierzy.2