Bezpieczeństwo. Strategia. System.
Historia

Ignacy Jan Paderewski (1860–1941) – pianista, premier, sygnatariusz Wersalu

Światowej sławy pianista, który w USA zjednał Wilsona dla sprawy polskiej; w 1919 roku premier i minister spraw zagranicznych.

Redakcja mil.linkAutor10 listopada 2026Publikacja10 listopada 2026Weryfikacja3 · 0 pierwotneŹródła

Ignacy Jan Paderewski, światowej sławy pianista, wykorzystał swoją popularność, by zjednać prezydenta Wilsona dla sprawy polskiej. W 1919 roku był premierem i ministrem spraw zagranicznych i podpisał traktat wersalski.1

Pianista

W 1872 roku zaczął naukę w Instytucie Muzycznym w Warszawie, a po dyplomie w 1878 roku został w nim nauczycielem fortepianu; od 1881 roku studiował w Berlinie, potem w Wiedniu. Karierę światową otworzył koncert w paryskiej Salle Érard w marcu 1888 roku. Ufundował Pomnik Grunwaldzki w Krakowie, odsłonięty w 500. rocznicę bitwy.2

Ameryka

Po wybuchu I wojny światowej założył z Henrykiem Sienkiewiczem w Vevey Komitet Generalny Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. W kwietniu 1915 roku wyjechał do USA; według PAP wiec w Chicago zgromadził ok. 150 tys. osób. W 1916 roku, dzięki Edwardowi House’owi, dwukrotnie rozmawiał z prezydentem Wilsonem, a 28 sierpnia 1917 roku wszedł do Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu.2

Od 1915 roku agitował w USA za niepodległością Polski – ponad 300 spotkań połączonych z koncertami. W styczniu 1917 roku przekazał prezydentowi Wilsonowi memoriał o odbudowie państwa; 8 stycznia 1918 roku Wilson włączył sprawę Polski do orędzia do Kongresu, a 3 czerwca 1918 roku Wielka Brytania, Francja i Włochy uznały zjednoczoną, wolną Polskę za warunek trwałego pokoju.1

Polska

25 grudnia 1918 roku przypłynął do Gdańska na brytyjskim krążowniku „Concord”.2

26 grudnia 1918 roku przyjechał do Poznania (dzień wcześniej był w Gdańsku) – wizyta była bezpośrednim impulsem powstania wielkopolskiego. 16 stycznia 1919 roku został premierem, ministrem spraw zagranicznych i delegatem na konferencję paryską.13

Po dymisji, od stycznia 1920 roku, reprezentował Polskę w Szwajcarii, m.in. przy Radzie Ambasadorów i w Lidze Narodów; w 1937 roku poparł powstanie Stronnictwa Pracy. W grudniu 1939 roku stanął na czele Rady Narodowej RP na emigracji, a w sierpniu 1940 roku wyjechał do USA.12

Śmierć i pochówek

22 czerwca 1941 roku przemawiał do polskich weteranów w Oak Ridge; zmarł tydzień później w Nowym Jorku. Pochowano go na cmentarzu Arlington, a w 1992 roku jego prochy sprowadzono do Polski i złożono w Archikatedrze św. Jana w Warszawie.2

Powiązane