Koncepcja „zmasowanego odwetu” z 1957 roku opierała odstraszanie na broni jądrowej: w razie ataku Sojusz miał jej użyć od początku konfliktu. Zastąpiło ją dopiero w 1968 roku „elastyczne reagowanie”.12
Treść
MC 14/2 opierała odstraszanie na siłach jądrowych i siłach w gotowości oraz na obronie wysuniętej z bronią jądrową od początku; zostawiała pewną elastyczność wobec mniejszych incydentów. Wraz z MC 48/2 deklarowała, że NATO nie ma koncepcji wojny ograniczonej z ZSRR.1
MC 48/2 dzieliła siły na jądrowe siły odwetowe i siły osłony („tarczę”). Oba dokumenty zastąpiły MC 3/5, MC 14/1, MC 48 i MC 48/1.1
Tło i spór
Według bpb koncepcja odzwierciedlała amerykańską politykę „New Look” i szybką rozbudowę sowieckiego potencjału drugiego uderzenia; przyjęto ją po długich sporach, a administracja Kennedy’ego miała wobec niej zastrzeżenia.3
Tekst
Teksty koncepcji strategicznych NATO, także odtajnionych dokumentów z okresu zimnej wojny, publikuje strona NATO; przegląd wszystkich koncepcji: Koncepcje strategiczne NATO 1950–2010.2