Raport Harmela (1967)

W połowie lat 60. pytano, po co w ogóle NATO. Raport belgijskiego ministra Pierre’a Harmela z 1967 roku odpowiedział, że Sojusz ma jednocześnie odstraszać i bronić oraz szukać odprężenia ze Wschodem.¹

Geneza

Belgijski minister spraw zagranicznych zaproponował przegląd zadań Sojuszu na spotkaniu ministrów w Paryżu 16 grudnia 1966 roku, gdy pytano o sens istnienia NATO. Prace prowadziły podgrupy kierowane przez Belgię, RFN, Holandię, Wielką Brytanię i USA.¹

Treść

„Raport Rady o przyszłych zadaniach Sojuszu” ogłoszono 14 grudnia 1967 roku. Potwierdzał obronę i odstraszanie jako podstawę bezpieczeństwa i dodawał drugi tor – odprężenie przez dialog polityczny. Jego dziewiąty punkt określa ostateczny cel polityczny Sojuszu jako „sprawiedliwy i trwały pokojowy ład w Europie”.¹

Raport przygotował grunt pod strategię elastycznego reagowania – MC 14/3.¹²

Teksty

Publikacja Egmont i MSZ Belgii na 50-lecie raportu zawiera przedruk tekstów Harmela; dokumenty strategiczne NATO – strona NATO.¹²

Powiązane

Koncepcja strategiczna NATO MC 14/2 – „zmasowany odwet” (1957)Odstraszanie bronią jądrową i obrona wysunięta z użyciem broni jądrowej od początku konfliktu.Koncepcja strategiczna NATO MC 14/3 – „elastyczne reagowanie” (1967–1968)Trzy rodzaje odpowiedzi: obrona bezpośrednia, celowa eskalacja i ogólna odpowiedź jądrowa. Jedyna koncepcja przyjęta bez Francji.Koncepcje strategiczne NATO 1950–2010Od pierwszej, niejawnej koncepcji DC 6/1 po lizbońską „Aktywne zaangażowanie, nowoczesna obrona” – czym różniły się kolejne strategie Sojuszu.