Pod koniec lat 60. NATO odeszło od „zmasowanego odwetu” na rzecz „elastycznego reagowania”: na atak miało odpowiadać w sposób nieprzewidywalny dla przeciwnika – od obrony konwencjonalnej po użycie broni jądrowej. Koncepcję MC 14/3 przyjęto bez udziału Francji.12
Treść
MC 14/3 wprowadzała doktrynę elastycznego reagowania: na atak miała odpowiadać obrona bezpośrednia, celowa eskalacja albo ogólna odpowiedź jądrowa – tak, by reakcja była dla przeciwnika nieprzewidywalna. Poprzedziły ją wytyczne ministerialne Komitetu Planowania Obronnego z maja 1967 roku.13
Dokument wykonawczy MC 48/3 (zatwierdzony 4 grudnia 1969 roku, wersja ostateczna 8 grudnia 1969 roku) określał środki rozpoznania i wczesnego ostrzegania, gotowości, wzmocnienia, logistyki i mobilizacji.1
Bez Francji
Koncepcję przyjął Komitet Planowania Obronnego, a nie Rada Północnoatlantycka – po wyjściu Francji ze zintegrowanej struktury wojskowej. Według bpb to jedyna koncepcja przyjęta w ten sposób i nie jednomyślnie.31
Różnica dat: bpb datuje koncepcję na grudzień 1967 roku (przyjęcie przez Komitet Planowania Obronnego), a zestawienie NATO – na 16 stycznia 1968 roku (wersja ostateczna). Obowiązywała do 1991 roku.314
Tekst
Teksty koncepcji strategicznych NATO, także odtajnionych dokumentów z okresu zimnej wojny, publikuje strona NATO; przegląd wszystkich koncepcji: Koncepcje strategiczne NATO 1950–2010.2