Armię Polską na Wschodzie utworzono rozkazem gen. Sikorskiego z 12 września 1942 roku z żołnierzy gen. Andersa ewakuowanych z ZSRS. Liczyła ok. 62 tys. ludzi i była zapleczem 2 Korpusu Polskiego.1
Armia
Po ewakuacji z ZSRS z części żołnierzy – blisko 5 tys. marynarzy, lotników i pancerniaków – zasilono wojsko w Wielkiej Brytanii (planowano nawet 20 tys.). Z ewakuowanymi przybyło też ok. 4 tys. żołnierzy pochodzenia żydowskiego z 2–3 tys. członków rodzin.1
W jednostkach przeszkolono ok. 25 tys. kierowców i ponad 3,5 tys. mechaników, a Centrum Wyszkolenia Armii – ok. 2,5 tys. oficerów i blisko 3 tys. podchorążych. Najlepsze jednostki weszły do 2 Korpusu przerzuconego w styczniu 1944 roku do Włoch; wiosną 1944 roku armia formalnie przestała istnieć.1
Ewakuacja z ZSRS
Ewakuacja z ZSRS do Iranu nastąpiła w marcu 1942 roku; do armii Andersa zgłosiło się ok. 115 tys. osób, w tym ok. 78,5 tys. żołnierzy. 2 Korpus utworzono rozkazem z 21 lipca 1943 roku z jednostek Armii Polskiej na Wschodzie.2