Gen. Franciszek Kleeberg dowodził Samodzielną Grupą Operacyjną „Polesie”, która stoczyła pod Kockiem ostatnią bitwę kampanii 1939 roku. Zmarł w niemieckiej niewoli w 1941 roku.1
Do 1939 roku
Urodził się 1 lutego 1888 roku w Tarnopolu; ojciec był weteranem powstania styczniowego. Ukończył akademię techniczno-wojskową w Mödling, w 1913 roku zaczął Wyższą Szkołę Wojenną w Wiedniu. Od maja 1915 roku służył w Legionach (od czerwca 1916 roku jako szef sztabu III Brygady), w 1920 roku był szefem sztabu 1 Armii.21
Studiował też we Francji (1924–1925). Od 1927 roku dowodził 29 Dywizją Piechoty, generałem brygady został w 1928 roku, a potem dowodził okręgami korpusu w Grodnie (1936) i Brześciu (1938).2
Wrzesień 1939
9 września 1939 roku objął grupę operacyjną „Polesie”, od 27 września samodzielną. Pobiła sowieckie straże przednie pod Jabłonią (19 września) i Milanowem (30 września), a po upadku Warszawy, idąc w stronę Dęblina, stoczyła z Niemcami pięciodniową bitwę pod Kockiem. O kapitulacji z braku amunicji i żywności Kleeberg zdecydował 5 października.23
Niewola i pamięć
Jako jeniec Oflagu IV-B w Königstein ciężko chorował na serce; zmarł 5 kwietnia 1941 roku w szpitalu wojskowym w Dreźnie i został pochowany na tamtejszym cmentarzu. W 1969 roku, w 30. rocznicę bitwy, szczątki przeniesiono na cmentarz wojenny w Kocku. Był kawalerem Virtuti Militari (III i V klasy) i czterokrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych.2