Pod Kockiem zakończyła się kampania 1939 roku. Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” gen. Franciszka Kleeberga walczyła jeszcze na początku października; 5 października, wobec braku amunicji, generał zdecydował o kapitulacji, a do niewoli trafiło ok. 16,9 tys. żołnierzy.12
Bitwa
SGO „Polesie” – dwie dywizje piechoty, brygada i dywizja kawalerii oraz eskadra lotnicza – walczyła z niemieckim XIV Korpusem Zmotoryzowanym – jego 13 Dywizją Zmotoryzowaną, od 4 października wspartą przez 29 Dywizję Zmotoryzowaną. Wieczorem 5 października, wobec braku amunicji, gen. Kleeberg nakazał kapitulację, podpisaną 6 października w Kocku.1
Do niewoli trafiło ok. 16 860 żołnierzy, w tym 1255 oficerów i czterech generałów. Kleeberg zmarł w niewoli w 1941 roku; w 1969 roku pochowano go w Kocku.1
Według IPN
Teodor Gąsiorowski (IPN) podaje, że grupę Kleeberga zorganizowano do ok. 20 tys. żołnierzy (dzieje.pl: ok. 17–18 tys.); walki toczyły się przez kilka dni pod Kockiem i Wolą Gułowską, a 60 Dywizja Piechoty przełamała obronę niemieckiej 13 Dywizji Zmotoryzowanej. Kleeberg zdecydował o kapitulacji 5 października, broń złożono 6 października. Zmarł w niewoli 5 kwietnia 1941 roku.21