Hel bronił się najdłużej na polskim wybrzeżu we wrześniu 1939 roku. Ok. 3 tys. żołnierzy i marynarzy Rejonu Umocnionego Hel pod dowództwem kmdr. Włodzimierza Steyera odpierało ataki z powietrza i morza od pierwszego dnia wojny, a od 12 września także od lądu. O kapitulacji zdecydowano dopiero 1 października, gdy kończyły się amunicja i żywność.21
Przed wojną
Rejon Umocniony Hel utworzono w 1936 roku; od początku dowodził nim Włodzimierz Steyer. Pod koniec sierpnia 1939 roku większość nowoczesnych okrętów odpłynęła do Wielkiej Brytanii w ramach planu „Pekin”; półwyspu broniło ok. 3 tys. żołnierzy i marynarzy z kilkoma mniejszymi jednostkami.2
Obrona
Półwysep atakowano z powietrza i morza od 1 września, a od 12 września także od lądu. Obroną Rejonu dowodził kmdr Steyer, a obroną całego wybrzeża kontradm. Józef Unrug. Po upadku Kępy Oksywskiej Hel został ostatnim punktem oporu na wybrzeżu.2
Niemców zaskoczyło, że pancernik szkolny Schleswig-Holstein został uszkodzony przez nabrzeżną baterię dział Bofors kal. 152,4 mm. 30 września saperzy na rozkaz Steyera wysadzili zapory minowe w poprzek półwyspu – nie odcięło to Helu od lądu, ale powstrzymało natarcie.2
Kapitulacja
28 września na odprawie kontradm. Unrug poinformował o kapitulacji Warszawy; Steyer odmówił poddania się i zapowiedział obronę do października. 1 października 1939 roku dowódcy zdecydowali o kapitulacji z braku amunicji i żywności oraz w obawie przed generalnym szturmem – według dzieje.pl Niemcy szykowali desant. 2 października Steyer powiedział obrońcom, by przygotowali się na długą niewolę, ale że Polska wróci.2
Po kapitulacji Modlina Hel był ostatnim obszarem w pełni kontrolowanym przez polskie władze; zob. wojna obronna 1939.2