Około 200 żołnierzy Wojskowej Składnicy Tranzytowej broniło się na Westerplatte prawie siedem dni, ostrzeliwanych przez pancernik Schleswig-Holstein i bombardowanych z powietrza. Kapitulowali 7 września 1939 roku; liczba poległych to według najnowszych badań 15.12
Obrona
Atak nastąpił o świcie 1 września 1939 roku. Na jednego obrońcę przypadało ok. 20 Niemców, z czego niemal połowę stanowili marynarze pancernika Schleswig-Holstein i okrętów pomocniczych; placówkę bombardowało 40–60 bombowców nurkujących Ju 87.1
2 września mjr Henryk Sucharski kazał wywiesić białą flagę, ale jego zastępca kpt. Franciszek Dąbrowski ją zdjął i nakazał dalszą walkę. 7 września Sucharski, obawiając się wymordowania załogi, wydał rozkaz kapitulacji.1
Polskie straty to ok. 20 zabitych. Starsze opracowania podawały do 300 zabitych Niemców; badania Jarosława Tuliszki wskazują na 50.1
Najnowsze ustalenia IPN
Daniel Czerwiński (Biuro Badań Historycznych IPN) podaje według najnowszych obliczeń 201 żołnierzy i siedmiu pracowników cywilnych (inne opracowania: 164–215 żołnierzy) oraz ok. 40 karabinów maszynowych, dwie armaty przeciwpancerne 37 mm, armatę polową 75 mm i cztery moździerze 81 mm. Szacunki atakujących wahają się od nieco ponad 500 do ponad 3 tys.; 2 września 47 bombowców Ju 87 zrzuciło ok. 158 bomb.2
Ostrzał zaczął się ok. 4.48, trzy minuty po planowanej godzinie. Załoga przetrwała 17 zmasowanych ostrzałów, odparła 14 natarć i 19 nocnych wypadów; kapitulacja nastąpiła 7 września o 10.15 (według części relacji o 9.30). Najnowsze badania liczą 15 poległych (dzieje.pl: ok. 20). Spór dotyczy stanu Sucharskiego, postawy jego zastępcy i tego, czy rozkazy przewidywały obronę przez 6 czy 12 godzin.21