Józef Bem zaczynał jako kanonier w armii ks. Józefa Poniatowskiego, w powstaniu listopadowym dowodził artylerią, a w latach 1848–1849 bronił rewolucyjnego Wiednia i dowodził powstaniem węgierskim. Zmarł jako turecki generał Murad pasza w Aleppo.1
Artylerzysta
W 1809 roku, mając 15 lat, wstąpił w Krakowie do armii ks. Józefa Poniatowskiego jako kanonier; od 1810 roku był podporucznikiem. W 1812 roku służył jako oficer artylerii w X Korpusie w wyprawie na Rosję, a w 1813 roku bronił oblężonego Gdańska. W wojsku Królestwa Polskiego doszedł do stopnia kapitana i wykładał w Szkole Aplikacyjnej Artylerii i Inżynierii; napisał pracę o rakietach Congreve’a. Po 1825 roku odszedł z wojska.1
Powstanie listopadowe
Do powstania dołączył natychmiast; jako major dowodził 4 lekką baterią konną, wyróżnił się pod Iganiami, a jego manewr pod Ostrołęką pomógł ratować armię. W obronie Warszawy był generałem dowodzącym artylerią; 6 września 1831 roku przybył na pole walki spóźniony – przyczyny nigdy w pełni nie wyjaśniono.1
Wiedeń i Węgry
Po latach emigracji – nieudanych planach legionu w Portugalii i Belgii i życiu w biedzie – w październiku 1848 roku stanął na czele obrony rewolucyjnego Wiednia; po kapitulacji 31 października uciekł przebrany, ciężko ranny w pierś.1
13 grudnia 1848 roku objął dowództwo w powstaniu węgierskim. Zwycięstwa pod Csucsą, Koloszwarem, Betlen i Naszód uczyniły go węgierskim bohaterem narodowym; w sierpniu 1849 roku Lajos Kossuth mianował go naczelnym wodzem. Z Polaków sformował dwa legiony.1
Murad pasza
Po klęsce powstania przeszedł do Turcji, przyjął islam i jako generał Murad wstąpił na służbę sułtana. Internowany w Aleppo, uruchomił tam wydobycie saletry, siarki i żelaza dla wojska, a w 1850 roku obronił miasto przed powstaniem Beduinów. Zmarł 10 grudnia 1850 roku na malarię.1