Gen. Wiktor Thommée dowodził we wrześniu 1939 roku obroną Modlina. Po wojnie wrócił do kraju, ale nie przyjęto go do wojska i pracował jako stróż; zmarł w 1962 roku.1
Droga do 1939 roku
Urodził się 30 listopada 1881 roku w Święcianach na Wileńszczyźnie. Służył w armii rosyjskiej – w wojnie rosyjsko-japońskiej był dwukrotnie ranny, w I wojnie światowej pięciokrotnie; w 1914 roku ukończył Akademię Sztabu Generalnego. W 1917 roku był szefem sztabu 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Żeligowskiego.2
Do Wojska Polskiego wstąpił w czerwcu 1919 roku. Generałem brygady został w 1924 roku i do 1936 roku dowodził 15 Dywizją Piechoty w Bydgoszczy; potem kierował okręgami korpusu w Toruniu (p.o., 1934–1938) i w Łodzi (1938–1939).2
Wrzesień 1939
1 września objął Grupę Operacyjną „Piotrków” – w jej składzie walczyła pod Mokrą Wołyńska Brygada Kawalerii. Gdy 7 września gen. Rómmel wyjechał do Warszawy, Thommée przejął (według dzieje.pl 8 września) resztki Armii „Łódź” i poprowadził je do Modlina, gdzie 13 września objął dowództwo obrony z ok. 15 tys. żołnierzy na odcinku ok. 85 km.12
29 września, po wyczerpaniu środków walki, podpisał kapitulację na warunkach, których Niemcy potem nie dotrzymali – zob. obrona Modlina.23
Po wojnie
7 listopada 1939 roku został aresztowany i do kwietnia 1945 roku przebywał w oflagach, m.in. w Colditz i Königstein. Do Polski wrócił w 1947 roku (źródła podają styczeń albo listopad); nie przyjęto go do wojska, pracował jako stróż i dozorca, emeryturę wojskową dostał w 1956 roku.21
Zmarł 13 listopada 1962 roku w Warszawie i spoczął w Alei Zasłużonych na Powązkach Wojskowych; w 1964 roku pośmiertnie awansowano go na generała dywizji.21