Twierdza Modlin u zbiegu Wisły, Narwi i Wkry broniła się we wrześniu 1939 roku od 11 do 29 września – dzień dłużej niż Warszawa. Broniło jej ok. 15 tys. żołnierzy gen. Wiktora Thommée.12
Obrona
Walki o twierdzę u zbiegu Wisły, Narwi i Wkry zaczęły się 11 września. Obroną kierował najpierw gen. Stanisław Małachowski, potem gen. Wiktor Thommée, który przyprowadził cofającą się Armię „Łódź”. Atakowały trzy dywizje piechoty gen. Adolfa Straussa, a później dywizja pancerna Kempf i XV Korpus gen. Hermanna Hotha.1
29 września, z braku amunicji, żywności i leków, Thommée skapitulował. Straty polskie szacuje się na 1,3–2 tys. zabitych i ok. 4 tys. rannych, niemieckie – na ok. 900 zabitych.1
Według IPN
13 września do twierdzy weszły oddziały Armii „Łódź” (ok. 15 tys. żołnierzy), a gen. Thommée objął dowództwo Warownego Obozu Modlin; bronił odcinka ok. 85 km, m.in. Nowego Dworu, Pomiechówka i Zakroczymia. Ofensywa na twierdzę ruszyła 18 września z ostrzałem i nalotami ok. 100 samolotów; od 21 września atakował też XV Korpus Zmotoryzowany. 27 września odparto główny szturm.23
Kapitulację Thommée podpisał z gen. Straussem 29 września o 8.00 koło Suchocina; warunki przewidywały zwolnienie żołnierzy do domów. IPN podaje ok. 1,3 tys. polskich zabitych i opisuje złamanie warunków – m.in. pod Zakroczymiem esesmani z dywizji „Kempf” zamordowali ok. 500 jeńców i 100 cywilów. Thommée po wojnie wrócił do kraju, nie przyjęto go do wojska; zmarł w 1962 roku.23