Warszawa broniła się we wrześniu 1939 roku prawie trzy tygodnie: Armia „Warszawa” liczyła ok. 120 tys. żołnierzy, a prezydent Stefan Starzyński odmówił ewakuacji. Po zniszczeniu wodociągów miasto skapitulowało 28 września; zginęło ok. 50 tys. cywilów.1
Obrona
Luftwaffe bombardowała miasto od 1 września; 8 września niemieckie czołgi doszły do Okęcia, ale zatrzymały je barykady na Grójeckiej i Opaczewskiej. Prezydent Stefan Starzyński odmówił ewakuacji i jako komisarz cywilny wzywał przez radio do wytrwania. Armia „Warszawa” gen. Juliusza Rómmla liczyła według dzieje.pl ok. 120 tys. żołnierzy.1
Po nalocie 25 września i zniszczeniu stacji wodociągów na Czerniakowie dowództwo podjęło rokowania. 28 września gen. Tadeusz Kutrzeba podpisał kapitulację z gen. Johannesem Blaskowitzem; Niemcy weszli do miasta 30 września.1
Zginęło ok. 27 tys. żołnierzy i ok. 50 tys. cywilów; zniszczeniu uległo ok. 10% budynków. Dzień przed kapitulacją powstała konspiracyjna Służba Zwycięstwu Polski – początek Armii Krajowej.1
Kalendarium oblężenia według IPN
3 września komendantem obrony został gen. Walerian Czuma, współpracujący z prezydentem Starzyńskim; 8 września do miasta przybył gen. Juliusz Rómmel, a obronę podzielono na odcinki zachodni i wschodni (praski). 13–15 września Niemcy zamknęli okrążenie, a 17–22 września do Warszawy przedostały się oddziały armii „Poznań” i „Pomorze”.2
Kapitulację podpisano 28 września o 13.15 w dawnej fabryce silników lotniczych Skody na Rakowcu. Przyczynami były brak amunicji i środków medycznych oraz zniszczenie infrastruktury po nalocie 25 września.2