Żołnierz, który trafi do niewoli, ma prawo do ochrony na podstawie III konwencji genewskiej z 1949 roku. Konwencja przewiduje m.in. kartę pojmania, dzięki której informacja trafia do rodziny i Centralnej Agencji Poszukiwań MKCK.12
Ochrona
Strona przetrzymująca musi umożliwić jeńcom wysłanie karty pojmania do rodziny i Centralnej Agencji Poszukiwań MKCK. Osoby, które mogą trafić do niewoli, powinny mieć dowód tożsamości (m.in. stopień i grupa krwi) oraz nieśmiertelnik.3
Kto jest jeńcem
Według III konwencji genewskiej (art. 4) status jeńca przysługuje m.in. członkom regularnych sił zbrojnych, uczestnikom pospolitego ruszenia oraz członkom nieregularnych formacji – także ruchów oporu – jeśli spełniają cztery warunki: dowodzi nimi osoba odpowiedzialna za podwładnych, mają stały znak rozpoznawczy widoczny z daleka, jawnie noszą broń i przestrzegają praw i zwyczajów wojny. Personel medyczny i duchowny nie jest kombatantem i nie staje się jeńcem.2
Protokół dodatkowy I (art. 44) w wyjątkowych sytuacjach łagodzi wymóg odróżniania się od ludności cywilnej, jeśli broń jest noszona jawnie – zob. protokoły dodatkowe.2
Internowanie i zwolnienie
Jeńców można internować bez indywidualnego uzasadnienia – po to, by nie walczyli, a nie za karę; nie wolno ich karać za sam udział w walkach. Zasady traktowania zawierają art. 12–81, a przepisy karne i dyscyplinarne – art. 82–108 konwencji.2
Po zakończeniu działań wojennych jeńcy muszą zostać zwolnieni i repatriowani (art. 118); MKCK wskazuje, że nie można przymusowo repatriować osób, którym grozi prześladowanie. Szerzej: konwencje genewskie.2