Kazimierz Pułaski był jednym z dowódców konfederacji barskiej i obrońcą Jasnej Góry, a na emigracji – generałem armii amerykańskiej, w Stanach Zjednoczonych nazywanym ojcem amerykańskiej kawalerii. Zmarł od ran odniesionych w bitwie pod Savannah w 1779 roku.12
Konfederacja barska
Po zawiązaniu konfederacji w Barze 29 lutego 1768 roku Pułaski z braćmi wystawiał pułki jazdy; 20 kwietnia 1768 roku pobił Rosjan pod Pohorełem i przez dwa tygodnie bronił Berdyczowa. W latach 1770–1771 skutecznie bronił klasztoru na Jasnej Górze przed wojskami gen. Iwana Drewicza – to jego największy sukces w kraju.1
Po porwaniu króla Stanisława Augusta 3 listopada 1771 roku król oskarżył konfederatów, wśród nich Pułaskiego, o zamach na swoje życie. Zagrożony karą śmierci, 31 maja 1772 roku opuścił Jasną Górę i wyjechał na emigrację.1
W armii amerykańskiej
W Paryżu poznał Benjamina Franklina, który polecił go Jerzemu Waszyngtonowi. Do Bostonu przybył 23 lipca 1777 roku; jego szarża pod Brandywine uratowała amerykańską jazdę przed klęską. Kongres mianował go generałem brygady i dowódcą całej kawalerii, a w 1778 roku utworzył Legion Pułaskiego, który walczył pod Charleston.1
9 października 1779 roku został ciężko ranny pod Savannah w Georgii i zmarł 11 października. Kongres ustanowił w 1929 roku dzień jego pamięci; jest jedną z ośmiu osób w historii z honorowym obywatelstwem USA.12