Porozumienie z Wassenaar nie jest traktatem: 42 państwa dzielą listy kontrolne i informacje o eksporcie, ale każde samo decyduje o zgodzie.1
Cel i działanie
Porozumienie z Wassenaar ma wzmacniać bezpieczeństwo i stabilność regionalną i międzynarodową przez przejrzystość i odpowiedzialność w handlu bronią konwencjonalną oraz towarami i technologiami podwójnego zastosowania. Uzgodniono je 19 grudnia 1995 roku, a działać zaczęło po przyjęciu dokumentu „Initial Elements” w lipcu 1996 roku. Z 33 państw założycielskich grono urosło do 42; Polska należy do niego od początku.1
To nie traktat, lecz koordynacja polityk krajowych. Decyzja o zgodzie lub odmowie eksportu należy wyłącznie do państwa, z którego towar wychodzi. Wspólne są listy kontrolne i wymiana informacji: co pół roku uczestnicy zgłaszają transfery broni i części towarów podwójnego zastosowania poza krąg porozumienia oraz odmowy ich wydania.1
Listy kontrolne
Lista uzbrojenia ma 22 główne pozycje obejmujące sprzęt wojskowy. Lista towarów podwójnego zastosowania dzieli się na dziewięć kategorii, z wyodrębnionymi listami towarów wrażliwych i bardzo wrażliwych. Wszystkie decyzje zapadają w drodze konsensusu na posiedzeniu plenarnym, które zbiera się zwykle w grudniu, pod rotacyjnym przewodnictwem.1