Wojciech Korfanty bronił Polaków w niemieckim parlamencie, był komisarzem plebiscytowym na Górnym Śląsku, a w maju 1921 roku stanął na czele III powstania śląskiego, które przesądziło o przyłączeniu części regionu do Polski.1
Polityk i przywódca
Poseł do Reichstagu (1903–1912 i 1918) i pruskiego Landtagu (1903–1918). 25 października 1918 roku zażądał w parlamencie niemieckim przyłączenia do Polski wszystkich polskich ziem zaboru pruskiego; w latach 1918–1919 był członkiem Naczelnej Rady Ludowej kierującej powstaniem wielkopolskim.1
Jako komisarz plebiscytowy przygotowywał głosowanie z 20 marca 1921 roku (40,3% głosów za Polską). Strajk generalny z 2 maja w nocy przerodził się w III powstanie śląskie, którym kierował jako dyktator – zob. powstania śląskie.1
Represje
W 1930 roku aresztowany z posłami Centrolewu i osadzony w Brześciu; w 1935 roku wyemigrował do Pragi. Po powrocie w 1939 roku trzy miesiące więziony na Pawiaku; zmarł 17 sierpnia 1939 roku – okoliczności śmierci są sporne.1
Ostatnie lata
Wiosną 1935 roku, unikając represji, wyjechał do Pragi. Po powrocie w kwietniu 1939 roku został aresztowany i blisko trzy miesiące spędził na Pawiaku; zwolniono go 20 lipca z powodu ciężkiej choroby, a niespełna miesiąc później zmarł. Pogrzeb w Katowicach, z udziałem ok. 5 tys. osób, stał się manifestacją patriotyczną. W polityce II RP był związany z chadecją, był posłem i wicepremierem w rządzie Witosa oraz przeciwnikiem Piłsudskiego.2