Wincenty Witos, chłop z Wierzchosławic i przywódca ludowców, był trzykrotnie premierem. W lipcu 1920 roku, w najtrudniejszym momencie wojny z bolszewikami, stanął na czele Rządu Obrony Narodowej.1
1918–1921
28 października 1918 roku stanął na czele Polskiej Komisji Likwidacyjnej w Krakowie, która dwa dni później przejęła władzę w zachodniej Małopolsce.1
24 lipca 1920 roku, w krytycznym momencie wojny z bolszewikami, został premierem Rządu Obrony Narodowej – rząd przetrwał do 13 września 1921 roku. Zob. Bitwa Warszawska.1
Potem
Premierem był ponownie w 1923 i w maju 1926 roku – trzeci rząd upadł po zamachu majowym. W 1930 roku aresztowany i osadzony w Brześciu, w 1932 roku skazany na 1,5 roku (po złagodzeniu); od 1933 roku na emigracji w Czechosłowacji, w 1939 roku wrócił; w czasie okupacji internowany przez Niemców.1
Emigracja, wojna i 1945 rok
W 1931 roku był jednym z trzech pierwszych przywódców zjednoczonego Stronnictwa Ludowego; z emigracji w Czechosłowacji kierował nim przez kurierów. Po klęsce wrześniowej odmówił współpracy z Niemcami, a w 1945 roku – z komunistami: w marcu 1945 roku NKWD i UB wywiozły go z domu, ostatecznie do Warszawy, ale odmówił legitymizowania nowej władzy. Informacje pochodzą z dodatku IPN wydanego jako artykuł sponsorowany (rozmowa z wiceprezesem IPN dr. Mateuszem Szpytmą).2