Ignacy Daszyński był przywódcą polskich socjalistów w Galicji, wieloletnim posłem do parlamentu w Wiedniu, a w listopadzie 1918 roku premierem Tymczasowego Rządu Ludowego w Lublinie. W 1920 roku wszedł jako wicepremier do Rządu Obrony Narodowej, a jako marszałek Sejmu w 1929 roku odmówił otwarcia obrad w obecności uzbrojonych oficerów towarzyszących Piłsudskiemu.1
Socjalista w Galicji
Urodził się 26 października 1866 roku w Zbarażu na Podolu. W 1882 roku wyrzucono go z gimnazjum w Stanisławowie za działalność w tajnym patriotycznym kółku; maturę zdał eksternistycznie w Krakowie w 1888 roku, studiował w Krakowie, Zurychu i Lwowie.1
7 listopada 1890 roku współzakładał we Lwowie Partię Robotniczą, przemianowaną w 1899 roku na Polską Partię Socjalno-Demokratyczną Galicji i Śląska. Od 1897 roku był posłem do wiedeńskiej Rady Państwa (wybierany ponownie w 1900, 1907 i 1911 roku).12
1918 i 1920
W nocy z 6 na 7 listopada 1918 roku stanął na czele Tymczasowego Rządu Ludowego Republiki Polskiej w Lublinie, wspieranego m.in. przez POW. 14 listopada Piłsudski powierzył mu misję tworzenia rządu, ale po nieudanej próbie zbudowania koalicji Daszyński ustąpił 17 listopada na rzecz Jędrzeja Moraczewskiego.13
24 lipca 1920 roku, w czasie wojny z bolszewikami, wszedł jako wicepremier do Rządu Obrony Narodowej Witosa i pozostał w nim do stycznia 1921 roku.1
Marszałek Sejmu
W marcu 1928 roku został marszałkiem Sejmu. W październiku 1929 roku odmówił otwarcia posiedzenia, gdy w budynku było ponad stu uzbrojonych oficerów towarzyszących Piłsudskiemu; w 1930 roku wspierał opozycyjny Centrolew. Sejm rozwiązano 30 sierpnia 1930 roku.1
Od lutego 1931 roku leczył się w sanatorium w Bystrej Śląskiej. Zmarł w nocy z 30 na 31 października 1936 roku; pochowano go na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.1