4 lipca 1610 roku hetman Stanisław Żółkiewski z niespełna 7 tys. żołnierzy pokonał pod Kłuszynem ok. 35-tysięczną armię rosyjsko-szwedzką kniazia Dymitra Szujskiego, która szła na odsiecz oblężonemu Smoleńskowi. Zwycięstwo otworzyło drogę do Moskwy, a rok później Żółkiewski przywiózł do Warszawy pojmanego cara Wasyla Szujskiego i jego braci.21
Bitwa
Żółkiewskiego wysłano z częścią wojsk spod oblężonego Smoleńska przeciw armii, która szła na odsiecz miastu. 4 lipca 1610 roku pod Kłuszynem jego niespełna 7-tysięczny oddział pokonał ok. 35-tysięczną armię rosyjsko-szwedzką kniazia Dymitra Szujskiego. Było to największe zwycięstwo w karierze hetmana.321
Według dzieje.pl w historiografii PRL bitwa była marginalizowana, przez co wielu osobom pozostała mało znana.2
Droga do Moskwy
Kilkuset żołnierzy rozbitej armii przeszło na stronę polską. Bojarzy obalili cara Wasyla Szujskiego i zaproponowali tron królewiczowi Władysławowi, synowi Zygmunta III. Po układzie z bojarami polskie wojska weszły do Moskwy 12 września 1610 roku; według innego tekstu dzieje.pl Żółkiewski wkroczył na Kreml 8 października.31
Polska załoga utrzymała Kreml do kapitulacji jesienią 1612 roku – 26 października według kalendarza juliańskiego, 6 listopada według gregoriańskiego.3
Hołd ruski
29 października 1611 roku, w czasie sejmu, Żółkiewski przywiózł do Warszawy pojmanych braci Szujskich – byłego cara Wasyla oraz Dymitra i Iwana. Na Zamku Królewskim złożyli hołd Zygmuntowi III. Wasyl Szujski zmarł w Gostyninie 22 września 1612 roku.1
Źródła różnie opisują pojmanie cara: relacja dzieje.pl z 2010 roku łączy je z bitwą, a tekst z 2021 roku podaje, że Żółkiewski pojmał Wasyla Szujskiego po wejściu na Kreml.21