12 września 1683 roku 67-tysięczna armia sprzymierzonych pod wodzą Jana III Sobieskiego rozbiła pod Wiedniem wojska tureckie; rozstrzygnęła szarża husarii. Polska nie wykorzystała jednak zwycięstwa politycznie. Rocznica jest świętem 11 Dywizji Kawalerii Pancernej.12
Oblężenie Wiednia
Turcy stanęli pod Wiedniem 14 lipca 1683 roku, a dwa dni później otoczyli miasto; oblężenie trwało ok. dwóch miesięcy i Turcy zdobyli pierwsze umocnienia. Miasta broniło 11 tys. żołnierzy i 5 tys. strażników miejskich gen. Ernsta Starhemberga, a ok. 32 tys. wojsk cesarskich Karola Lotaryńskiego zebrało się pod Bratysławą. Sprzymierzeni połączyli się nad Dunajem 40 km od Wiednia 3 września.1
Bitwa
Na mocy sojuszu z cesarzem z 1 kwietnia 1683 roku, gwarantowanego przez papieża, Sobieski poprowadził 67-tysięczną armię. Po południu oddziały polskie uderzyły od Lasu Wiedeńskiego, a szarża husarii zmusiła wojska Kara Mustafy i Tatarów do ucieczki.1
Turcy stracili ok. 10 tys. zabitych i 5 tys. rannych, Polacy 1,5 tys. zabitych i 2,5 tys. rannych. Polska nie wykorzystała zwycięstwa politycznie.1
Siły i szarża według Muzeum w Wilanowie
Pod Krakowem zebrało się ok. 21 tys. żołnierzy koronnych, do których dołączył 2-tysięczny korpus jazdy Hieronima Lubomirskiego; 10 września, przy przejściu przez Las Wiedeński, armia sprzymierzona liczyła ok. 69 tys. wobec ok. 90 tys. żołnierzy Kara Mustafy. Po próbnej szarży husarii (poległ w niej Stanisław Potocki) ok. 16.00 do ataku ruszyło ok. 20 tys. jeźdźców – jedna z największych szarż w historii. Turcy stracili blisko 15 tys. ludzi. Traktat z cesarzem podpisano 1 kwietnia, ale antydatowano na 31 marca.3